Plannen/ Mijn vriend, de leverancier, rationaliseert de leveringen. Superbesparingen.
Plannen/ Mijn vriend, de leverancier, rationaliseert de leveringen. Superbesparingen.
Het is 2003. De bedrijven in een willekeurig industriegebied, laten we het gebied van Carrara Mass plaatsen, hebben hun magazijnen bijna volledig leeggehaald van voorraden, grondstoffen en ruilhandel. Sommige bedrijven hebben helemaal geen voorraad meer: een simpele klik is voldoende om de virtuele magazijnen te bevoorraden. De leverancier van het virtuele district meet de virtuele behoeften van de bedrijven (in werkelijkheid) via software die gebruikmaakt van complexe wiskundige algoritmen. In drie jaar tijd hebben de bedrijven in het gebied een aanzienlijke omzetgroei gerealiseerd, met name in de export, dankzij de grotere concurrentiekracht van het virtuele district: lagere operationele kosten (zowel voor personeel als technisch) van het magazijn, minder personeel, aanzienlijke schaalvoordelen bij de inkoop van goederen die gegarandeerd worden ingekocht bij een leverancier die voor 400 bedrijven inkoopt in plaats van voor één, en een drastische vermindering van de hoeveelheid goederen die in het magazijn opgeslagen liggen. Elke transactie met betrekking tot de ovens vindt plaats via het districtsintranet en genereert geen rommel, behalve één cumulatieve periodieke factuur.
De simulatie kan waardevol zijn voor elk district en elk product, van de messen van Maniago in Friuli tot de citrusboomgaarden van Sicilië. Door de vertrouwensband met externe bedrijfsfuncties voor het beheer van het magazijn te leggen en dit om te zetten in een internetdienst, belooft het idee "in de Italiaanse economie een efficiëntiewinst van enkele tientallen miljoenen" te realiseren.
De eer voor dit systeem komt van Marine Vincenzo, 43 jaar, een Napolitaan die in Duitsland woont, de uitvinder van het eerste systeem voor de overdracht van managementgegevens bij de outsourcing van alle zakelijke toeleveringen. Het bedrijf Unitec (www.unitec.it), dat 12 jaar geleden is opgericht als inkoopagent op het gebied van robotica voor de automobielindustrie, is nu met een vestiging in Augsburg, nabij Monaco di Baviera, gevestigd in Sabaudia, waar het ook als internetprovider fungeert. Het bedrijf heeft klanten en contacten zoals Piaggio, Iveco, Michelin, Man en Whirlpool. En vanuit de omzet van tien miljard in 1999 werpt het bedrijf een glimp op van 2000, het jaar van de boom. Het embryo van de toekomstige virtuele wijk ontwikkelt zich in de eerste jaren van de jaren negentig. 'We merkten', vertelt Marine, 'dat de bedrijfsprocedures enorme verborgen verspilling bevatten, te maken met het beheer van de toeleveringsketens en de bijbehorende kantooractiviteiten, meer dan met de gebruikelijke procedures.'
Daarom is dat de belangrijkste specialisatie van de kleine Italiaans-Duitse groep. Unitec opereert door het beheer van 80% van de leveranciers over te nemen van de partneronderneming: de niet-strategische, die ook talrijk en dus duur in beheer zijn, vertegenwoordigen niet meer dan 20% van de toeleveringsketens. De externe manager neemt alle relaties voor zijn rekening, stuurt de partner één enkele factuur en drukt zo de kosten.
Van hieruit is de stap naar de virtuele wijk, dankzij internet, klein. Het principe is om (virtuele) gelijktijdige bedrijven in te loggen. Tien bedrijven in dezelfde branche hebben vergelijkbare magazijnen; elk bedrijf zal, laten we zeggen, tien gloeilampen op voorraad hebben. Maar niemand zal ooit meer dan één gloeilamp tegelijk hebben. Hier is de oplossing: elk bedrijf heeft twee gloeilampen op voorraad en schakelt telkens een leverancier in om deze te vervangen, mocht deze ontbreken bij een van de andere negen. Het systeem werkt onder twee voorwaarden: dat de bedrijven in de regio hun volledige "soevereiniteit" over het magazijn aan de leverancier overdragen, en dat elk bedrijf gestimuleerd wordt om ten minste één minimale voorraad aan te houden. Dat gebeurt door een prijs te betalen, van het bedrijf dat een wederkerigheid heeft verkregen aan het bedrijf dat het heeft overgedragen (aldus de leverancier). Het magazijn van iedereen is niet alleen teruggebracht tot de essentie, maar blijft ook niet inactief en blijft operationeel, terwijl het tegelijkertijd de voorraad voor concurrenten moderniseert. Het hele district gedraagt zich op zijn beurt als één grote fabriek, zonder het zelf te beseffen. Het spreekt voor zich dat, nu de magazijnstromen met één klik worden beheerd en geautomatiseerd, de leverancier van de leerstoel in het Friulano-district zich ook in Tanzania zou kunnen bevinden. Zal het werken? Het lijkt zeker een afgeslankte maatregel voor de meer dan tweehonderd districten en de wemeling van kleine Italiaanse bedrijven. Uiteindelijk leidt alles terug naar de Napolitaans-Duitse mix van Marine Vincenzo: "In het internettijdperk staat er: 'Wij zijn verplicht om de Italiaanse fantasie efficiënter te maken'."
