Plannen/ Mijn vriendelijke leverancier rationaliseert leveringen. Superbesparingen.
Het jaar is 2003. De bedrijven in een willekeurig industrieel district, we plaatsen het gebied van de marmer van Carrara Massa, hebben hun magazijnen bijna leeggemaakt van voorraden, grondstoffen en uitwisselingen. Sommige hebben er helemaal geen meer: één klik en de bevoorrading van het virtuele magazijn levert de leverancier van het virtuele district, waarbij de virtuele behoeften van de (echte) bedrijven worden gemeten via een software die complexe wiskundige algoritmen gebruikt. In drie jaar tijd hebben de ondernemingen in het gebied een sterke stijging van de omzet gerealiseerd, vooral in de export, dankzij de grotere concurrentiekracht van het virtuele district: verlaging van de operationele kosten (administratief en technisch) van het magazijn, efficiënter gebruik van de aanwezige middelen, aanzienlijke schaalvoordelen bij de inkoop van voorraden gegarandeerd door een leverancier die koopt voor 400 bedrijven in plaats van voor één, drastische vermindering van het geïmmobiliseerde kapitaal in het magazijn. Elke transactie op de ovens vindt plaats via het districtnetwerk (Intranet) en genereert geen papierwerk, behalve één periodieke cumulatieve factuur.
De simulatie kan waardevol zijn voor elke regio en elk product, van de messen van Maniago in Friuli tot de citrusgaarden van Sicilië. Door deze op een zodanige manier toe te passen dat het vertrouwen buiten de bedrijfsfuncties naar het magazijnbeheer wordt overgebracht en het om te vormen tot een internetdienst, belooft het idee "marges van efficiëntie in de Italiaanse economie van enkele tienduizenden miljarden terug te winnen".
De mozzafiato esteem is van Marine Vincenzo, 43 jaar, Napolitaan getransplanteerd in Duitsland, uitvinder van het eerste systeem voor databeheer en -transmissie in outsourcing van alle bedrijfsvoorzieningen. Zijn Unitec (www.unitec.it) is 12 jaar geleden ontstaan als inkoopmakelaar op het gebied van robotica voor auto’s en telt vandaag een twintigtal medewerkers tussen het centrum in Augsburg nabij München en de web-‘it-centers’ in Sabaudia, waar het ook fungeert als internetprovider. Het bedrijf kan klanten en contacten zoals Piaggio, Iveco, Michelin, Man en Whirlpool tot zijn trots rekenen. En na de tien miljard lire omzet van 1999 wordt 2000 gezien als het jaar van de doorbraak. De kiem van het toekomstige virtuele district ontwikkelde zich in de vroege jaren negentig. *We merkten – vertelt Marine – dat de bedrijfsprocessen enorme verborgen verspillingen bevatten, veroorzaakt door het beheer van de voorzieningen en de bijbehorende kantooractiviteiten, die nooit op orde waren.*
Unitec opereert vanuit de kernspecialisatie van de Italiaans-Duitse kleine groep. Het bedrijf neemt van de partneronderneming het beheer van 80% van zijn leveranciers over: de niet-strategische, die ook talrijk en dus duur om te beheren zijn, vertegenwoordigen immers niet meer dan 20% van de aanvoer. De externe manager neemt alle relaties op zich, waarbij hij de partner één enkele factuur verstrekt en zo de kosten verlaagt.
Van hier naar het virtuele district is de stap dankzij het internet kort. Het principe is om in te loggen bij (virtuele) concurrerende bedrijven. Tien ondernemingen uit dezelfde sector hebben analoge magazijnen; elk houdt, bijvoorbeeld, tien gloeilampen van hetzelfde type in voorraad. Maar niemand zal ooit meer dan één gloeilamp tegelijk verbruiken. Hier is de oplossing: elk bedrijf houdt slechts twee gloeilampen als voorraad aan, en telkens wanneer het er een verbruikt, zorgt een leverancier ervoor deze te vervangen, indien nodig door deze bij één van de andere negen te betrekken.
Het systeem werkt onder twee voorwaarden: dat de bedrijven van het district aan de leverancier hun volledige "soevereiniteit" over het magazijn afstaan, en dat elk bedrijf gestimuleerd wordt om ten minste een minimale voorraad aan te houden. Dit gebeurt door de betaling van een prijs door het bedrijf dat een tegenprestatie heeft ontvangen voor wat het heeft afgestaan (de leverancier denkt hier natuurlijk aan ons). Zodoende wordt het magazijn van iedereen niet alleen teruggebracht tot het essentiële, maar blijft het ook niet inactief en fungeert het tevens als upgradeopslag voor de concurrenten. Het hele district gedraagt zich op zijn beurt als één enkele fabriek, zonder het te weten. Overbodig te zeggen dat, aangezien de geïnformatiseerde en beheerde magazijnstromen met één klik worden geregeld, de leverancier van het Friulaanse stoelendistrict ook in Tanzania zou kunnen resideren.
Gaat het werken? Zeker lijkt het op maat gemaakt voor meer dan de tweehonderd districten en de zwerm van kleine Italiaanse bedrijven. Uiteindelijk leidt alles terug naar de Napolitaans-Duitse mix van Marine Vincenzo: *In het tijdperk van het internet – zegt hij – zijn we verplicht de Italiaanse fantasie efficiënter te maken*.
